Doordenkend en napratend over mijn blog van gisteren over rollen in de branding moet ik nog wel even een paar kanttekeningen plaatsen.

Het juist presenteren van jezelf, jezelf van je beste kant laten zien, dus bezig zijn met wat wel ‘personal branding’ wordt genoemd vind ik belangrijk. Ik schreef er september 2010 een blog over, waar ik ook al reactie op kreeg. Het is iets waar je alleen maar voor of tegen kunt zijn, lijkt het.
Jezelf actief in de etalage leggen, met een strik er om, is niet iets wat iedereen zichzelf zomaar ziet doen. Het is in de ogen van sommigen zelfs ethisch niet verantwoord om het te doen.
Laten we het dan eens van een andere kant bekijken. Laten we het eens nuanceren.

‘Reclamecoryfee’ Erik Kessels geeft zijn mening in een interview in Intermediair, die het wat mij betreft mooi verwoordt:

Zeker in de huidige arbeidsmarkt zal je er uit moeten springen. Of je dat nou ‘personal branding’ noemt, ‘jezelf profileren’, of dat je je gewoon netjes presenteert. Zonder dat je liegt of knollen voor citroenen verkoopt. Zorg er voor dat de door Kessels genoemde achtertuin op orde is. Maar zorg er ook voor dat de voortuin uitnodigt om naar de voordeur te stappen.
Frame jezelf. Maar doe dat wel goed. Eens geframed is altijd geframed en reframen is niet makkelijk. Onze Rijksoverheid schreef hier een mooie brochure over naar aanleiding van een kennismiddag die zij hielden. +1 dat ze dit dan ook met ‘het volk’ (we hebben er tenslotte voor betaald) delen. Interessant leesvoer.

De tweede belangrijke kanttekening is dat je goed op moet letten waar voor jou de grens ligt. Naast de mate waarin je mee gaat met de ontwikkelingen in social media, moet je voor jezelf een grens hebben wat voor jou de werkelijkheid is. Aan welke standaard jij wil voldoen. En waarom je dat eigenlijk wil. Het risico van een burn-out ligt op de loer. Als je jezelf gaat profileren als iemand die je eigenlijk niet bent, moet je acteren. Als je de lat hoger legt dan waar jij bij kan, overstrek je jezelf. Je kan nog zoveel bloemetjes bij de Praxis halen en in je achtertuin mikken, als de grond niet vruchtbaar is, gaat het niet groeien en blijf je Pokon strooien. En kan je weer naar de Praxis. Eerst Pokon halen, en uiteindelijk ook weer nieuwe bloemetjes.
Dat kost veel energie. Dat houd je over het algemeen maar een beperkte tijd vol. Je bent geen acteur, je bent jezelf. En jij bent belangrijk. En je bent iemand. En je wil wat. (En nu gaan we over vuur lopen!)

Hou die grens goed in de gaten. Verleg de nadruk af en toe, maar blijf dicht bij je werkelijke ik.

En misschien moeten we de term ‘personal branding’ proberen te reframen. Ik ga het rebranden naar ‘personal framing’.

Groeten,

Frank

Deze post (of een bewerking daarvan) is onderdeel van mijn boek ‘En nu jij!’. Klik hier voor meer info.

3 reacties

  • […] Social media leiden af van het beleven van het moment. Nog niet zo heel lang geleden werden concerten beleefd en bekeken door naar de optredende artiest te kijken. Tegenwoordig kijkt iedereen door het schermpje van een smartphone om het moment vast te leggen om het te delen en te proberen het later nog eens te beleven. Mensen weerhouden zichzelf van het beleven van het moment door te proberen de beleving uit te stellen door het te filmen. Maar zo werkt het niet. Je kunt iets niet beleven van een scherm. Hillary Clinton had het eerder die week al over technologie, korte termijn en concurrentie die contacten steeds vluchtiger maken. Technologie zoals videoconferencing lost dit niet op. Juist niet zelfs. Zonder dat kun je niet connecten en kun je dus niet verder komen samen. Niet voor niets heeft Clinton het afgelopen jaar een miljoen kilometers afgelegd om mensen te spreken. Partnerships en communities, daar gaat het om. Samenwerken. Met mensen. In business, in samenwerking, maar ook in je persoonlijke ontwikkeling. In het branden en framen van jezelf. […]

Gesloten voor reacties.