Over inclusiviteit

Van nature trekken wij vaak het liefst op met mensen die veel op ons lijken. We zoeken gelijken op. Gelijken in meningen, in gedrag, en in uiterlijk. Omdat we ons in hen herkennen, liggen we snel op een lijn. Het is de of het altijd de goede lijn is. Want juist in een diverser team liggen er kansen om nieuwe dingen te ontdekken. Tenminste, als we naast divers ook inclusief zijn. Het verschil? Dat bespraken we tijdens een inspiratiesessie Inclusief Leiderschap, die we organiseerden bij TOPopleiders.
Ik schreef enthousiast mee, want er vielen allemaal kwartjes en er ontstonden allemaal linkjes. Wat hebben eerlijkheid, kwetsbaarheid, vertrouwen, veiligheid en je ego te maken met inclusiviteit?

Over wie je bent

“Wie ben jij?”, is mijn eerste vraag in de podcast. De antwoorden gaan alle kanten op. LinkedIn profielen worden opgesomd, eigenschappen komen voorbij, de verschillende rollen die mensen hebben in het leven, of waar ze voor staan. Allemaal waar, en misschien ook wel allemaal niet waar. Want wie ben je eigenlijk?
En als je jezelf dan wil ontwikkelen, wil je dan de beste versie van jezelf worden? Luister je naar Loesje die zegt: “Wees jezelf, er zijn al zoveel anderen”?
Wie je bent, is geen statisch punt. Het verandert. Je leert dingen, ervaart dingen, je mening verandert. Of je daarmee nou dichter bij jezelf komt of dat je evolueert weet ik niet. Maar de vraag is of het uitmaakt. Moet je erachter komen wie je bent, hoe dat komt, waar het vandaan komt en waar dat dan toe moet leiden?

Over doen waar de muziek om vraagt

Toen ik auditeerde bij ‘Echte Mannen’ kreeg ik een erg mooi compliment. Over de manier waarop ik speel. Onlangs gaf ik dat compliment door aan de toetsenist van Ben Harper, die ik tegenkwam in de lobby van Paradiso.
Je moet niet doen wat je altijd doet, je moet doen waar de muziek om vraagt. Daarbij maak je gebruik van je instrumentarium en van je competenties. En anders is het tijd om wat nieuws te leren.
Luister naar de muziek en pas je aan, zodat je samen echt wat moois maakt.

Over hoe de wereld mooier wordt door egoïsme

“Mensen zouden egoïstischer moeten zijn”, zeg ik vaak. Beetje om te narren, maar vooral omdat ik het vind. Voor jezelf kiezen en dingen doen die je leuk vindt, zorgt er tenminste voor dat je het zelf naar je zin hebt. Maar mijn pleidooi voor egoïsme gaat veel verder dan dat.

In de ruim 70 gesprekken die ik voerde voor mijn podcast kwam dit thema vaak voorbij. Een aantal keer door de gast ter sprake gebracht, of door mij. Vaak vanuit het perspectief van coaching en persoonlijke ontwikkeling. Ook vanuit het perspectief van organisaties en organiseren. Met thema’s als bullshitbanen, gedoe op de werkvloer, diversiteit en inclusiviteit.

Welke positieve rol speelt egoïsme hierin?

Over ‘frank’ zijn

Ik heet Frank. Frank vertaalt zich uit het Engels als oprecht, openhartig, uitgesproken en eerlijk. En ondanks dat ik nogal niet van de horoscopen ben, vind ik de beschrijving van mijn sterrenbeeld, de Kreeft, altijd ook wel erg passend. De kreeft staat bekend als trouw, loyaal, principieel en oprecht. Maar ook onzeker en gevoelig.
Wat betekent dat voor wat ik doe? En voor wat ik jou gun?

Over waarom je ‘team’ juist als ‘iiii’ moet schrijven

‘There is no ‘I’ in TEAM’, is een tegeltje dat nog wel eens voorbij komt. Want er is geen plek voor ego’s in een team. Het gaat om het gezamenlijke resultaat. Niet het individuele.

Maar dat is natuurlijk helemaal niet waar. In zoverre, er is natuurlijk een gezamenlijk doel waarvoor het team geformeerd is, maar de individuen, de i’tjes, in dat team zijn niet geboren om dat teamdoel te behalen. Het team bestaat juist alleen maar uit i’tjes.
Barbara Stam vertelde in de podcast die ik met haar opnam (aflevering S2:032) dat ze zichzelf had betrapt dat ze bij teams telkens op een te hoog niveau inprikte. Ze vertelde over het model van Tribal leadership, uit het boek van Dave Logan, John King en Halee Fischer-Wright waarin wordt gesproken over ‘5 stages of Tribal Culture’.

Over spelen

“Het klinkt alsof je speelkwartier hebt”, zei hij. Ik vertelde over wat ik doe. Dat ik de laatste jaren steeds meer ben gaan ontdekken. Dat ik zes gitaren, vijf piano’s, een drumstel, een cajón en een kazoo heb en dat ik net mijn motorrijbewijs heb gehaald. Dat ik trainingen en workshops geef, mensen coach met een zelf bedacht, gemaakt en geproduceerd coachingsprogramma, blogs schrijf en daar dan weer boeken van maak en een podcast heb. Dat ik teams help als teamcoach of Scrummaster. Dat ik in een band speel en daarnaast ook eigen liedjes maak. En dat ik dan vast nog van alles vergeet. Oja, ik denk erover een theaterprogramma te maken waarin ik niet alleen mijn inzichten en boodschappen deel, maar ze ook illustreer met mijn liedjes.

Ik krijg vaak het advies dat ik moet kiezen. Je kan niet alles doen. Dat is onduidelijk. Moeilijk uit te leggen. En voor jezelf ook niet goed trouwens. Maar is dat wel zo?

Over het organiseren van je creativiteit

“Het bedrijfsleven, dat is pas topsport!”, zei ze. Het stond ook achter haar op het metersgrote scherm. “Nou, ik vind het meer amateursport”, zei ik, als deelnemer in de zaal. Want wat wordt er aangerommeld. Zonder een duidelijk, laat staan een gezamenlijk doel. Topsport is presteren. Naar een duidelijk doel toewerken. Een duidelijke rolverdeling.
Dit zette mij aan het denken. En dat denken leidde dan weer tot een bundeling van inzichten over creativiteit.
En is creativiteit nu niet de sleutel tot innovatie? Tot oorspronkelijke nieuwe ideeën? Voor je organisatie, maar ook voor jezelf.
Maar hoe werkt dat nou? Jezelf aanzetten tot creativiteit? En waarom zou je?

Over de bedoeling van verandering

Van mijn PRINCE2 training in 2006 heb ik weinig onthouden. Wel zijn me een paar dingen bijgebleven die in ieder traject waar ik bezig ga ergens weer oppoppen. Meestal pas als er wat misloopt. En pas op dit moment herinner ik het me weer. Ik dook er nog eens in en ontdekte wat er zo mooi aan is, maar ook waarom het echt niet meer van deze tijd is. En hoe het dan wel moet.
En vooral: waarom het eigenlijk moet.

Over het begrijpen van het leven

Een blog over een gitaar die ik kocht, een mailtje dat ik kreeg en een liedje dat ik daarvan maakte. Over een podcast die ik luisterde van Stephen Fry, een podcast die ik opnam met Dirk Heuff over keuzes maken en voor jezelf kiezen, over hoeveel f*cks je kunt besteden op een dag en over het uiteindelijk leren begrijpen van het leven.