Over ‘frank’ zijn

Ik heet Frank. Frank vertaalt zich uit het Engels als oprecht, openhartig, uitgesproken en eerlijk. En ondanks dat ik nogal niet van de horoscopen ben, vind ik de beschrijving van mijn sterrenbeeld, de Kreeft, altijd ook wel erg passend. De kreeft staat bekend als trouw, loyaal, principieel en oprecht. Maar ook onzeker en gevoelig.
Wat betekent dat voor wat ik doe? En voor wat ik jou gun?

Over waarom je ‘team’ juist als ‘iiii’ moet schrijven

‘There is no ‘I’ in TEAM’, is een tegeltje dat nog wel eens voorbij komt. Want er is geen plek voor ego’s in een team. Het gaat om het gezamenlijke resultaat. Niet het individuele.

Maar dat is natuurlijk helemaal niet waar. In zoverre, er is natuurlijk een gezamenlijk doel waarvoor het team geformeerd is, maar de individuen, de i’tjes, in dat team zijn niet geboren om dat teamdoel te behalen. Het team bestaat juist alleen maar uit i’tjes.
Barbara Stam vertelde in de podcast die ik met haar opnam (aflevering S2:032) dat ze zichzelf had betrapt dat ze bij teams telkens op een te hoog niveau inprikte. Ze vertelde over het model van Tribal leadership, uit het boek van Dave Logan, John King en Halee Fischer-Wright waarin wordt gesproken over ‘5 stages of Tribal Culture’.

Over spelen

“Het klinkt alsof je speelkwartier hebt”, zei hij. Ik vertelde over wat ik doe. Dat ik de laatste jaren steeds meer ben gaan ontdekken. Dat ik zes gitaren, vijf piano’s, een drumstel, een cajón en een kazoo heb en dat ik net mijn motorrijbewijs heb gehaald. Dat ik trainingen en workshops geef, mensen coach met een zelf bedacht, gemaakt en geproduceerd coachingsprogramma, blogs schrijf en daar dan weer boeken van maak en een podcast heb. Dat ik teams help als teamcoach of Scrummaster. Dat ik in een band speel en daarnaast ook eigen liedjes maak. En dat ik dan vast nog van alles vergeet. Oja, ik denk erover een theaterprogramma te maken waarin ik niet alleen mijn inzichten en boodschappen deel, maar ze ook illustreer met mijn liedjes.

Ik krijg vaak het advies dat ik moet kiezen. Je kan niet alles doen. Dat is onduidelijk. Moeilijk uit te leggen. En voor jezelf ook niet goed trouwens. Maar is dat wel zo?

Over het organiseren van je creativiteit

“Het bedrijfsleven, dat is pas topsport!”, zei ze. Het stond ook achter haar op het metersgrote scherm. “Nou, ik vind het meer amateursport”, zei ik, als deelnemer in de zaal. Want wat wordt er aangerommeld. Zonder een duidelijk, laat staan een gezamenlijk doel. Topsport is presteren. Naar een duidelijk doel toewerken. Een duidelijke rolverdeling.
Dit zette mij aan het denken. En dat denken leidde dan weer tot een bundeling van inzichten over creativiteit.
En is creativiteit nu niet de sleutel tot innovatie? Tot oorspronkelijke nieuwe ideeën? Voor je organisatie, maar ook voor jezelf.
Maar hoe werkt dat nou? Jezelf aanzetten tot creativiteit? En waarom zou je?

Over de bedoeling van verandering

Van mijn PRINCE2 training in 2006 heb ik weinig onthouden. Wel zijn me een paar dingen bijgebleven die in ieder traject waar ik bezig ga ergens weer oppoppen. Meestal pas als er wat misloopt. En pas op dit moment herinner ik het me weer. Ik dook er nog eens in en ontdekte wat er zo mooi aan is, maar ook waarom het echt niet meer van deze tijd is. En hoe het dan wel moet.
En vooral: waarom het eigenlijk moet.

Over het begrijpen van het leven

Een blog over een gitaar die ik kocht, een mailtje dat ik kreeg en een liedje dat ik daarvan maakte. Over een podcast die ik luisterde van Stephen Fry, een podcast die ik opnam met Dirk Heuff over keuzes maken en voor jezelf kiezen, over hoeveel f*cks je kunt besteden op een dag en over het uiteindelijk leren begrijpen van het leven.

Over mijn honger naar nieuwe dingen leren

Afgelopen zomer kreeg ik op mijn verjaardag een motorrijles cadeau. Een motorrijles? Ik zit nog niet aan mijn midlife, hoop ik tenminste. Na heel wat excuses was het in oktober dan toch zover. Op een zonnige zaterdagmiddag mocht ik een uurtje spelen met een motor op een industrieterrein.

Een leuke ervaring! En nu? Wilde ik motor gaan rijden? Had ik er budget voor? En ruimte voor een motor? En ik heb twee woonplaatsen. Het idee belandde samen met al die andere ideeën op de plank.

En zo gingen de maanden voorbij. De winter kwam en zo ook de wintersport. En toen kreeg ik nieuwe inzichten.

Over een gitaar in een koffer

Tijdens een coachgesprek met een fervent gitarist hadden we het erover hoe zonde het was dat hij allemaal exclusieve, antieke gitaren in zijn kamer heeft en ze zo weinig bespeelt. Een metafoor die me er, nadat ik het in een podcast had over de waarde van muziek maken, toe heeft gezet een nummer te schrijven over dat idee: als een gitaar in een koffer.
Het nummer komt op 21 januari officieel uit, maar ik deel het alvast met je, plus de tekst ervan. En het achtergrondverhaal.

Over of je je leven kan regisseren

Twee weken geleden riep ik op om vaker in ‘the zone’ te komen. Los van de realiteit. In de flow. Want daar is het fijn. Daar hoort een nuance bij. Zoals er meestal een nuance bij een stelling hoort. Al ben ik er nog niet helemaal uit wat die nuance nu is.
Want ‘the zone’ moet geen ontsnapping zijn aan de realiteit. Geen vlucht. Jezelf onderdompelen in feestjes, sex en drugs is niet de oplossing voor een realiteit die je niet bevalt.
Gaat het er niet juist om dat je de realiteit zo mooi mogelijk maakt? Dat je niet hoeft te vluchten? En dat de momenten in de zone zich als vanzelf aandienen omdat je met de goeie dingen bezig bent?
Welke invloed heb je daar op? Valt dat te regisseren?