Over spelen

“Het klinkt alsof je speelkwartier hebt”, zei hij. Ik vertelde over wat ik doe. Dat ik de laatste jaren steeds meer ben gaan ontdekken. Dat ik zes gitaren, vijf piano’s, een drumstel, een cajón en een kazoo heb en dat ik net mijn motorrijbewijs heb gehaald. Dat ik trainingen en workshops geef, mensen coach met een zelf bedacht, gemaakt en geproduceerd coachingsprogramma, blogs schrijf en daar dan weer boeken van maak en een podcast heb. Dat ik teams help als teamcoach of Scrummaster. Dat ik in een band speel en daarnaast ook eigen liedjes maak. En dat ik dan vast nog van alles vergeet. Oja, ik denk erover een theaterprogramma te maken waarin ik niet alleen mijn inzichten en boodschappen deel, maar ze ook illustreer met mijn liedjes.

Ik krijg vaak het advies dat ik moet kiezen. Je kan niet alles doen. Dat is onduidelijk. Moeilijk uit te leggen. En voor jezelf ook niet goed trouwens. Maar is dat wel zo?

Over het organiseren van je creativiteit

“Het bedrijfsleven, dat is pas topsport!”, zei ze. Het stond ook achter haar op het metersgrote scherm. “Nou, ik vind het meer amateursport”, zei ik, als deelnemer in de zaal. Want wat wordt er aangerommeld. Zonder een duidelijk, laat staan een gezamenlijk doel. Topsport is presteren. Naar een duidelijk doel toewerken. Een duidelijke rolverdeling.
Dit zette mij aan het denken. En dat denken leidde dan weer tot een bundeling van inzichten over creativiteit.
En is creativiteit nu niet de sleutel tot innovatie? Tot oorspronkelijke nieuwe ideeën? Voor je organisatie, maar ook voor jezelf.
Maar hoe werkt dat nou? Jezelf aanzetten tot creativiteit? En waarom zou je?

Over het begrijpen van het leven

Een blog over een gitaar die ik kocht, een mailtje dat ik kreeg en een liedje dat ik daarvan maakte. Over een podcast die ik luisterde van Stephen Fry, een podcast die ik opnam met Dirk Heuff over keuzes maken en voor jezelf kiezen, over hoeveel f*cks je kunt besteden op een dag en over het uiteindelijk leren begrijpen van het leven.

Over mijn honger naar nieuwe dingen leren

Afgelopen zomer kreeg ik op mijn verjaardag een motorrijles cadeau. Een motorrijles? Ik zit nog niet aan mijn midlife, hoop ik tenminste. Na heel wat excuses was het in oktober dan toch zover. Op een zonnige zaterdagmiddag mocht ik een uurtje spelen met een motor op een industrieterrein.

Een leuke ervaring! En nu? Wilde ik motor gaan rijden? Had ik er budget voor? En ruimte voor een motor? En ik heb twee woonplaatsen. Het idee belandde samen met al die andere ideeën op de plank.

En zo gingen de maanden voorbij. De winter kwam en zo ook de wintersport. En toen kreeg ik nieuwe inzichten.

Over een gitaar in een koffer

Tijdens een coachgesprek met een fervent gitarist hadden we het erover hoe zonde het was dat hij allemaal exclusieve, antieke gitaren in zijn kamer heeft en ze zo weinig bespeelt. Een metafoor die me er, nadat ik het in een podcast had over de waarde van muziek maken, toe heeft gezet een nummer te schrijven over dat idee: als een gitaar in een koffer.
Het nummer komt op 21 januari officieel uit, maar ik deel het alvast met je, plus de tekst ervan. En het achtergrondverhaal.

Over of je je leven kan regisseren

Twee weken geleden riep ik op om vaker in ‘the zone’ te komen. Los van de realiteit. In de flow. Want daar is het fijn. Daar hoort een nuance bij. Zoals er meestal een nuance bij een stelling hoort. Al ben ik er nog niet helemaal uit wat die nuance nu is.
Want ‘the zone’ moet geen ontsnapping zijn aan de realiteit. Geen vlucht. Jezelf onderdompelen in feestjes, sex en drugs is niet de oplossing voor een realiteit die je niet bevalt.
Gaat het er niet juist om dat je de realiteit zo mooi mogelijk maakt? Dat je niet hoeft te vluchten? En dat de momenten in de zone zich als vanzelf aandienen omdat je met de goeie dingen bezig bent?
Welke invloed heb je daar op? Valt dat te regisseren?

Over de zone waar de realiteit niet is

Er is een energiecrisis gaande. We richten onze energie op allerlei dingen die geen waarde toevoegen. Letterlijk in de zin dat we allemaal producten kopen die we niet nodig hebben, vliegen naar bestemmingen waar we niet hoeven te zijn, met elkaar files vormen omdat we tegelijk naar een andere plek moeten om daar mailtjes naar elkaar te sturen, eindeloos veel gigabytes aan foto’s, filmpjes en andere data willen opslaan in de cloud om daar nooit meer naar te kijken, en ga zo maar door. Dit heeft een verband met de figuurlijke energiecrisis die ik eigenlijk bedoel. Onze professionele energie besteden we aan meetings waar geen besluiten genomen worden, processen die meer vertragen dan versnellen en documentatie die nooit iemand gaat lezen. En onze persoonlijke energie steken we in een baan die we niet leuk vinden, een relatie waar we niet gelukkig van worden, social media die ons afleiden. Waarom doen we dit?

Over FIRE en HOT, of gewoon over leuke dingen doen

Vorig jaar hoorde en las ik Ernst-Jan Pfauth over FIRE. Een uit Amerika overgewaaid acroniem dat staat voor ‘financial independance, retire early’. Dat sprak me aan. Want zoals je in mijn laatste blogs al hebt kunnen lezen kan ik nog wel eens last hebben van geldzorgen. Sowieso wil de neiging me zorgen te maken het nog wel eens winnen van het genieten van het moment. Dus het uitschakelen van de factor ‘geldzorgen’ is mij best wat waard.
Toen hoorde ik een paar weken geleden Jort Kelder in gesprek met prof. dr. Marike Knoef in de Jortcast, over dat FIRE. Daarin kwam ook een verhaal voorbij van iemand die overgestapt was van FIRE naar HOT. De nieuwste trend. HOT staat voor ‘Happy, Opportunity-rich en Time-rich’. Minder bezig zijn met later en ooit, maar veel meer met nu.

Over het comfort van geen werk hebben

Ik heb geen werk. In zoverre, ik had een grote opdracht van zo’n twee dagen per week en die heb ik afgerond. Daarnaast lopen er nog zeven coachingstrajecten, doe ik nog wat kleine dingetjes en heb ik nog mijn podcast.
Ik had verwacht dat ik nu onrustig zou worden. Dat ik me zorgen zou gaan maken over een volgende opdracht. Over cashflow. Maar dat doe ik niet. Ik zei van de week tegen iemand: ik reageer af en toe op een interimopdracht, ik heb wat gesprekken met mensen uit mijn netwerk, ik maak nieuwe contacten, maar het voelt als vakantie. Terwijl het resultaat is dat ik net zo veel commerciële dingen doe als wanneer ik er heel hard mee bezig zou zijn.

Gras groeit niet harder als je er aan gaat trekken. Sterker nog: dan trek je het nog wel eens kapot.

Maar waarom lukt het me zo rustig te blijven?